Sobre el Post

Autor Info

Nunca te olvidaremos

Llevaba 4 o 5 meses pensando mucho en la muerte. Haciendome las tí­picas preguntas que nunca te quieres hacer o que siempre quieres esquivar, replanteandome la existéncia, tus acciones, tu pasado, tu presente, tu futuro, tu más allá. Quizás por fin estaba aceptando la muerte de mi Abuela de hace 3 años, el 20 de Marzo.
Y lo que tenia que pasar, pasó. Ayer murió mi Abuelo en Granada. No estoy acostumbrado a estas cosas… Mi primera abuela era muy pequeño cuando pasó, mi otra abuela fue duro, pero no lo asimilé. El hecho de vivir tan lejos, pues te vas y es como volver a la vida cotidiana, como si ella siguiese allí­ y tu aqui. No asimilas que nunca más te va a pegar ese abrazo que te deja medio espachurrao y toda la cara llena de besos. Fue duro pero no fue tanto como esta vez. Ni punto de comparación.

Todos sabiamos que un dia u otro tenia que pasar y más con lo que tenia de salud, y en estos 2 dias lo he pasado mal, y mal es poco (aunque no lo demuestre). No solo por mi abuelo, que me esta pasando lo mismo, que no me lo acabo de creer, sino por mi madre. Nunca en mi vida he visto tanta desesperación. Sobretodo cuando le dieron la notí­cia por telefono… creia que se me iba, aunque el resto del dia no se ha quedado corto, hasta que estuvimos tranquilos en casa anoche..
Pero a pesar de todo estoy feliz, muy feliz. :) Horas antes de morir, le detectaron cancer de pancreas. Eso queria decir que tendria una muerte lenta y MUY dolorosa y angustiosa. Pero DIOS ha sido bueno y ayer despues de un dia durillo en el hospital por fin pudo dormirse, y al tranquilizarse murió sin sufrimiento, sin darse cuenta… un sueño eterno. Lastima que mi madre no lo pudiera volver a ver en vida, pero mejor así­ que de la otra manera.
Gracias Dios por no hacerle sufrir, esa muerte es lo que deseamos todos, dormirnos tranquilamente y no despertar.

Abuelo, te echaremos de menos, pero ya te imagino dandole la bronca a la Abuela, como haciais en casa ;-) Nosotros ya nos apañaremos. Que lastima vivir tan lejos y no haberos podido disfrutar como hubiesemos querido.

Nos vemos dentro de 90 años ;-)

Share on Twitter

Posts relacionados:

  1. Lexmark 2330 – Linux – Nunca

8 Responses para “Nunca te olvidaremos”

  1. 90 ó 100!!
    ánims, un petó

    March 28, 2007 a 23:40
  2. Manu te acompaño en el sentimiento. Un abrazo.

    March 29, 2007 a 06:47
  3. Ley de vida dicen… lo siento Manu. Un abrazo muy gordo!

    March 29, 2007 a 07:11
  4. nan #

    ínimos Manu y también para tu madre.

    March 29, 2007 a 10:11
  5. Enga Manu, lo siento

    March 29, 2007 a 11:02
  6. Thanks :)

    March 29, 2007 a 11:06
  7. Joer… lo siento mucho tocayo…

    La verdad es que estas cosas, por más que uno las espere, son muy duras…

    Mi abuelo también está mayor… y cualquier dí­a nos da el susto… y te vas mentalizando, pero va a ser muy duro cuando ocurra…

    March 29, 2007 a 12:30
  8. Mala llet, peró tal com tu dius es la millor forma de deixar aquest mon! Tan de bo ens passes a nosaltres així­ d’aquí­ a 80, 90 o 100 anys…
    Una abraçada ben forta i molts ánims!!!

    March 29, 2007 a 14:33

Leave a Reply

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.